Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Γύμνια, μια ακαλαίσθητη γύμνια
και πώς να αντέξεις την ψυχρή ημέρα;
Τίποτα δε νιώθεις πια, τίποτα,
μόνο την αίσθηση του σάπιου αέρα!
Πού πήγαν ο ερωτισμός κι η αγιότητα,
ποιοι βιαστές ψυχών μάς τα αρνηθήκαν;
Δεν βρήκα άλλο παρά προστυχιά και αθλιότητα,


και επαναστάσεις ονείρων που ηττηθήκαν.
Άνθρωποι χαρισματικοί και αστέρια αυτόφωτα
σε δώματα της μοναξιάς από καιρό κλειστήκαν.
Προδομένοι έρωτες και φιλιά αιμόφυρτα
σαν άυλος καπνός της λησμονιάς χαθήκαν.
Κι έτσι, διαβαίνουμε τα χρόνια ξύνοντας πληγές,
την απώλεια των νεκρών μόνο τιμώντας.
Μα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τις ενοχές,
την ανάσταση των ζωντανών και πάλι προσδοκώντας