Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 
Πελεκούδα Γρηγορία

Της απέραντης νύχτας
τις διαστάσεις του όγκου της
δεν γνωρίζω,
μόνο κοιτώ τις ράχες της
τα σκοτεινά τοπία του φόβου
από χιλιάδες χέρια να τεντώνονται.


Κι ο τόπος όλος γιόμισε πουλιά
από ήχο άλαλο που ανέβαινε
σ΄ένα φεγγάρι,
που είχε τα βλέφαρα κλειστά
να ψάχνουν,
το νόημα της αγάπης, το είδα να χάνεται
σε μια σιωπή επανάστασης.

Πόσο αγάπησα τις μνήμες μου,
σαν φτάνει  η άνοιξη αλαργεύω
κόκκινες ανταύγειες
από λάβα Ηφαιστίων,
κι ήμουν αγέρωχο πουλί
άνεμος, βροχή, σε όλες τις πτώσεις μου.