Μαλλίδης Αλκιβιάδης

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά

Δίσταζαν και οι δύο να ξεκινήσουν
Ακουγόταν μια μελωδία
μαζί με θόρυβο
από το βάθος της σάλας
Είχαν φτιάξει έναν διάκοσμο υποβλητικό,
με μισό ουρανό ημέρα και νύχτα το άλλο μισό
Ύστερα ακούγονταν εύθυμα βιολιά
αλλά εκείνοι έμεναν σοβαροί,

Μαλλίδης Αλκιβιάδης

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά

Στο σκοτεινό, άδειο κοιτώνα χορεύουν οι σκιές,
γυμνόστηθες, με κινήσεις αργές
φανερώνοντας νοήματα, αινίγματα και υποστάσεις
που το λαμπρό φως και η χρυσαυγή αδυνατούν
την αλήθεια τους να συλλάβουν
Δείχνουν ψυχές αλάτρευτες που αρέσκονται
στα μισοσκόταδα να κολυμπούν,
ψυχές που ακροβατούν μεθυσμένες στο βελούδινο κενό,

Μαλλίδης Αλκιβιάδης

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά

Θεϊκές είναι οι γνώσεις μου και ας έχω ξεπέσει
στο γένος των ανθρώπων, η πάναγνη δύναμη
με προστατεύει των αγαθών δαιμόνων και η σάρκα
ας μ’ έχει αποκάμει, έχω το Ρόδο και το Σπαθί
ακόμα και τώρα που οι ουρανοί μ’ έχουν λησμονημένο
κι έχω απαρνηθεί˙ στα φθαρτά δεν έχω συγγενείς
και όλα στη γη υποχείρια είναι του αδηφάγου χρόνου,

Μαλλίδης Αλκιβιάδης

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά

Ήρθε το πρώτο φως, ας φορέσουμε τις μάσκες μας
Ας καλύψουμε τα πρόσωπά μας, τα μάτια
Ας οπλιστούμε με καλοδουλεμένα τεχνάσματα
Ας αμυνθούμε στη ριψοκίνδυνη θωριά της αυτογνωσίας

Δύσκολα μάθαμε να ζούμε με τους ανθρώπους
να μιλούμε κομψά, να φερόμαστε συνηθισμένα
Δύσκολα μάθαμε να κρατούμε ψυχραιμία
να καταπίνουμε τον πιο ευαίσθητο εγωισμό μας

Μαλλίδης Αλκιβιάδης

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά

Χρόνια τώρα δεν έχουμε μιαν αγκαλιά,
δεν έχουμε πυξίδα να πορευτούμε,
χωρίς όνειρα και χωρίς απαντήσεις,
κάτω από τον ψυχρό, γαλαζόμαυρο θόλο

Αθόρυβες σαν σκιές περνούν μέσα μας 
εξαϋλωμένες, της ζωής μας οι μορφές,
χωρίς εκφράσεις και χωρίς λόγια,
να πουν για όσα χάθηκαν