Μαβίλης Λορέντζος

Μαβίλης Λορέντζος

  • Εις την γλυκιά της νύκτας ήσυχη ερημία,
    ενώ λαμποκοπούν τ’ αστέρια μαγεμένα,
    τ’ αέρι παίρνει απ’ τους ανθούς την ευωδία
    και τα νερά κρυφομιλούν ερωτεμένα.

    Τότ’ αγκαλιάζω αν αγροικώ την αρμονία
    όπου τ’ αηδόνια χύνουν, στα κλαριά κρυμμένα,
    ή κι αν ερωτική μου ψάλλει μελωδία
    μέσα εις βαρκούλ’ αηδονολάλητη παρθένα.

  • Θαρρούσα ως τώρα –φίλοι μου καλοί–
    Θαρρούσα –ως τώρα–
    Πως όλα βάδιζαν στη γη
    με το αληθινό τους χρώμα.
    Η χαρά άσπρη. Η θλίψη χλωμή.
    Ο έρωτας ρόδινος.
    Ο θάνατος μαύρος.
    Έτσι θαρρούσα.