Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 
Βαλαωρίτης Αριστοτέλης

Ἀναστηλώνεται ὁ Μωρηᾶς... Ἡ Ρούμελη μουγκρίζει
 Ἱδρώνουν αἷμα τὰ βουνά, τὸ δάκρυ πλημμυρίζει
 Παντοῦ παράπονο βαθὺ κι ἀλαλαγμοὶ καὶ θρῆνοι
 Διαβαίνει μαύρ᾿ ἡ ἄνοιξη Τὰ ρόδα μας, οἱ κρίνοι.
 Λησμονημένοι τήκονται καὶ τὰ πουλιὰ σκιασμένα.
 Ἀφήνουν ἔρμη τὴ φωλιὰ καὶ φεύγουνε στὰ ξένα
 Στοῦ Γερμανοῦ τὸ μέτωπο κρυφὰ γλυκοχαράζει
 τοῦ Γένους τὸ ξημέρωμα πᾶσα ματιά του σφάζει

 Διωγμέν᾿ ἀπὸ τὸν Κάλαμο, μὲ τὴν ψυχὴ ῾ς τὸ στόμα.
 Χιλιάδες γυναικόπαιδα, δὲ βρίσκουν φούχτα χῶμα.
 Νὰ μείνουν ἀκυνήγητα κι ὁ Χάρος δεκατίζει
 Ρυάζεται ὁ Βάλτος, σὰ θεριὸ τὴ χαίτη του ἀνεμίζει
 Φλόγα παντοῦ καὶ σίδερο δὲ θ᾿ ἀπομείνῃ λόθρα.
 Στὴν Κιάφα νεκρανάσταση ῾ς τοῦ Πέτα καταβόθρα
 Πέτρα δὲ μένει ἀσάλευτη κλαρὶ χωρὶς κρεμάλα
 Κι ὅταν τὸ χέρι ἐχόρταινε κ᾿ ἔπεφτε στομωμένο
 Νὰ ξανασάνει τὸ σπαθὶ ῾ς τὴ θήκη ξαπλωμένο.
 Ἐφώναζε ὁ ἀντίλαλος «Χτυπᾶτε πολεμάρχοι!
 Ἀπ᾿ ἄκρη ῾ς ἄκρη ὁ χαλασμός· Κρεμοῦν τὸν Πατριάρχη.»